Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

Έξι ταινίες για το Καλοκαίρι και τον Έρωτα

γράφει ο Δημήτρης Μπουρνούς*




Νικόλ Χολοφσένερ-2013- Αμερική

Ερωτική κομεντί

Γλυκειά ερωτική κομεντί από την Νικόλ Χολοφσένερ που δεν ρίχνει ούτε στιγμή το επίπεδο σε γελοίες καταστάσεις ή χαζούς διαλόγους.
Η Εύα (Τζούλια Λούις Ντρέιφους) τα φτιάχνει με τον εντελώς διαφορετικό από αυτήν Αλμπερτ (Τζέιμς Γκολτοφίνι) και συγχρόνως αποκτά επαγγελματική και φιλική σχέση με την πρώην γυναίκα του. Δεν ξεκόβει από αυτήν, για να διασταυρώνει συνεχώς τη δική της καλή σχέση με τον Αλμπερτ, με τις αρνητικές και κακές εμπειρίες της πρώην γυναίκας του.
Η ταινία θα μπορούσε να ονομαστεί ερωτική κομεντί αποδοχής του άλλου όπως είναι, διότι ούτε στιγμή η Εύα δεν επιδιώκει να αλλάξει το σύντροφό της.



  


"Πρόγευμα στο Τίφανις” (Breakfast at Tiffany’s) του Μπλέηκ Έντουαρντς-1961-115΄. Αμερική.

«Κοσμοπολίτικη» κομεντί

Μια νεαρή κοπέλα η Χόλυ (Οντρεϊ Χέπμπορν) ζει σε ένα μισό επιπλωμένο διαμέρισμα στο Μανχάταν. Συνοδεύει κοσμικούς κυρίους σε πάρτι και μια φορά την εβδομάδα επισκέπτεται στις φυλακές έναν μαφιόζο στον οποίο μεταφέρει εν αγνοία της διάφορες πληροφορίες μέσα από ένα δελτίο καιρού. Στην πολυκατοικία της εγκαθίσταται ένας νεαρός συγγραφέας ο Πωλ (Τζωρτζ Πέπαρντ), τον οποίο συντηρεί η πλούσια ερωμένη του. Οι δύο αυτοί ιδιαίτεροι χαρακτήρες ζουν μια σειρά από ενδιαφέροντα γεγονότα που αλλάζουν συνεχώς τη ζωή τους...
Με βάση το σενάριο του Τρούμαν Καπότε, ο σκηνοθέτης Μπλέηκ Έντουαρντς όχι μόνο εκμεταλλεύεται το ταλέντο των πρωταγωνιστών του αλλά μας εισάγει επιτυχημένα και σ' έναν "κρυφό" κόσμο, αυτόν της κοσμικής Νέας Υόρκης.

Βραβεία:
-Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού και μουσικής επένδυσης (1961)
-Υποψήφιο για Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου, Σκηνικά - Κοστούμια και Προσαρμοσμένου σεναρίου

«Ζήτω η Ελευθερία»  (Viva la libertà)




Ρομπέρτο Αντό-2013-Ιταλία


Πολιτική κομεντί


Μια "δροσερή» προσέγγιση στον ξύλινο λόγο όχι της σταλινικής αριστεράς που στο κάτω κάτω φθίνει -ευτυχώς- αλλά της κεντροαριστεράς. Ο πολιτικός της ταινίας ειναι ο αντίστοιχος Τσίπρας της Ιταλίας μόνο που ανήκει στην Ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά. 
Εντάξει, το είδος της πολιτικής κομεντί που ειναι η ταινία, δεν νομίζω ότι πρέπει να μας κάνει να απαιτούμε εμβάθυνση. Δεν νομίζω ότι αυτός ειναι ο ρόλος ακόμα και του καθαρού πολιτικού σινεμά. Όμως η ταινία κάνει την τομή και μπορεί να είναι η αφορμή για να γίνει συζήτηση για το δημόσιο λόγο της Αριστεράς. 
Έχω γράψει και παλιότερα ότι ο λόγος της Ανανεωτικής Αριστεράς σωστά, από τη μία πλευρά δεν πρέπει να ειναι λαϊκίστικος και ξύλινος( όπως της σταλινικής), όμως από την άλλη πρέπει να πάψει να είναι εκχωρητικός( ψηφίστε μας και θα λύσουμε εμείς τα προβλήματά σας). Να ειναι ενοχοποιητικός και να θέτει τις ευθύνες και στους πολίτες, κάτι που δεν έχει τολμήσει μέχρι τώρα.
(Το άρθρο γράφτηκε το χειμώνα του 2014)









Τζων Τορτούρο-ΗΠΑ-
Κομεντί «ηθών»

Ο ανθρώπινος ηθικός "αμοραλισμός" του Γούντυ Αλεν.



Παρότι η ταινία ειναι του  Τζων Τορτούρο (πολύ καλός όπως πάντα στο ρόλο του ηρωά μας του Φιοραβάντε), η ταινία έχει το ύφος, το πνεύμα και τις ατάκες του Γούντυ Αλεν. Ο Μάρευ (Γούντυ Αλεν)  ειναι άνετος και πολύ καλός στο ρόλο του χρεωμένου, ο οποίος είναι ο «προωθητής γυναικών» στον  Τορτούρο για να βγάλει χρήματα, τα οποία χρησιμοποιεί για την μαύρη γυναίκα του και τα παιδιά του. 
Το «αρχαιότερο επάγγελμα" αντιμετωπίζεται αφοπλιστικά από τον Τορτούρο-Γούντι Αλεν. Όλα γίνονται για την απόλαυση της ζωής, τη χαρά, μέσω του σέξ, μέχρι που παρεμβάλλεται ο έρωτας( του Τορτούρο με την Αβιγκάλ( Βανέσσα Παραντί). 
Η ταινία βλέπεται ευχάριστα ιδιαίτερα στις σκηνές που "ρίχνει τις ατάκες του" ο Γούντυ Αλεν, ο οποίος δεν χάνει ευκαιρία ( μέσω του Τορτούρο δηλαδή), να αναπτύξει και τη δεύτερη ιστορία της ταινίας( εδώ η κριτική στην εκτός  τόπου και χρόνου θρησκευτική ομάδα των Χασιδιστών Εβραίων). 
Ο Τορτούρο τελικά,   «αποενοχοποιεί πολύ τρυφερά» την προσφορά ηδονής  από έναν ζιγκολό.



Ταινία: «Η επεισοδιακή επιστροφή  της Ταμάρα Ντρού»-2010-Εγχρ-111΄





Κομεντί διανοουμένων

Παίζουν:   Τζέμα Άρτερτον, Λιουκ Έβανς, Ντόμινικ Κούπερ, Ρότζερ Άλαμ, Τάμσιν Γκρεγκ

Σκηνοθεσία: Στέφεν Φρήαρς

Βασισμένη στο  εικονογραφημένο μυθιστόρημα της Πόζυ Σίμοντς, αυτή η μοντέρνα «ταινία Βρετανικής εξοχής» είναι γεμάτη με πομπώδεις συγγραφείς, πλούσιους ταξιδιώτες, μποέμ τύπους, έναν ροκ σταρ..
Όταν η Ταμάρα( Τζέμα Άρτερτον) επιστρέφει στο βουκολικό χωριό των παιδικών της χρόνων, η ζωή των ντόπιων γυρνάει ανάποδα. Το άλλοτε ασχημόπαπο έχει μεταμορφωθεί σε καλλονή (με τη βοήθεια της πλαστικής χειρουργικής). Ο έρωτας, η ζήλια  οι επαγγελματικές φιλοδοξίες των λογοτεχνών παρουσιάζονται σαν φόντο,  με την Ταμάρα Ντρού  να κινεί όλα τα νήματα της ιστορίας μας  όλο το παιχνίδι, χρησιμοποιώντας τη σέξι εμφάνισή της.  

 Η  «Tamara Drewe» του έμπειρου Στέφεν Φρίαρς( από τα βασικά στελέχη του λεγόμενου  Νέου  Αγγλικού κινηματογράφου)  αγγίζει το γαλλικό μπουλβάρ και  τη σάτιρα σχέσεων του Γούντι Άλεν, με μια δόση βρετανικού φλέγματος.  Μας χαρίζει μια ανάλαφρη διασκέδαση με τις σαρκαστικά σχόλια για τις νευρώσεις των διανοουμένων λογοτεχνών, ο κόσμος των οποίων αποδιαρθρώνεται από την παρουσία της σέξι πρωταγωνίστριας.







Σούζαν Μπιέρ- 2012- Συμπαραγωγή Δανίας, Σουηδίας Γαλλίας, Γερμανίας, Ιταλίας

Ερωτική κομεντί


Με φόντο τις υπέροχες παραλίες του Αμάλφι του Σορέντο της Ιταλίας, μέσα σε κήπους γεμάτους λεμονιές, υπέροχα αρχοντικά, ρομαντικά ηλιοβασιλέματα, η πολύ καλή Δανέζα σκηνοθέτης Σούζαν Μπιέρ ( "Ίσως αύριο" "Μετά το γάμο") "παντρεύοντας το "ζεστό" Νότο με τον "ψυχρό" Δανέζικο Βορρά, κάνοντας αυτή την ερωτική κομεντί, ουσιαστικά αποδιαρθρώνει τις σαχλές αμερικάνικες κομεντί γάμων( με τα γνωστά στερεότητα - τούρτες, κιτς νυφικά, μες τα ευτράπελά τους, τα αντρικά και γυναικεία πάρτυ πριν το γάμο κ. λπ)
Από τη μία έχουμε το γάμο των νεαρών παιδιών ( όπως μαθαίνουμε τον αποφάσισαν στα πρώτα 15 λεπτά του πρώτου ραντεβού τους), του Πάτρικ (Σεμπάστιαν Γιέσεν) και της Αστρίντ( Μόλυ Μπλίξτ Εγελιντ) που τελικά δεν θα γίνει. Βλέπουμε σταδιακά την απομάκρυνση των ηρώων, τις αμφιβολίες και των δύο και την κατάληξη: την ημέρα του γάμου, στον υπέροχο κήπου του εξοχικού στο Αμάλφι, ανακοινώνουν ότι τελικά δεν θα παντρευτούν.
Από την άλλη έχουμε τη γνωριμία και τον έρωτα που δημιουργείται με φόντο τα καταγάλανα νερά, του Φίλιπ (Πήρς Μπροσνάν) μοναχικού 60άρη αλλά σίγουρου για τον εαυτό του και της 50άρας Εύας( Τρίνι Ντίρχολμ), ευαίσθητης, όμορφης και εύθραυστης, δηλαδή δύο διαφορετικών ανθρώπων – η Ντίρχολμ πολύ καλή στο ρόλο της ( «Ίσως αύριο», «Ο έρωτας της βασίλισσας»).
Η Σούζαν Μπιέρ αναπαριστά με τρυφερή και δραματική ματιά όλες τις συναισθηματικές καταστάσεις των ηρώων, τις συγκρούσεις τους, τις αμφιβολίες και τις επιθυμίες τους, την πάλη του ανθρώπου με τον θάνατο ( η ηρωίδα έχει μόλις κάνει μαστεκτομή λόγω καρκίνο του στήθους) με «αποτελεσματικό σπαθί» τι άλλο, τον Έρωτα, το αντίθετο του θανάτου.
Η ταινία πρέπει να θεαθεί με κρύο Limoncello, του οποίου η πατρίδα είναι το Σορέντο.



* Ο Δημήτρης Μπουρνούς είναι σκηνοθέτης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου